البه

«لغت نامه دهخدا»

[اُ بَ / بِ] (اِ) طعامی است ترکان را که در آفتاب پزند. (از مؤیدالفضلا) :
دوش ترکانه مرا البه دلارام افتاد
معدهء سوخته ام در طمع خام افتاد.
بسحاق اطعمه.