التجا آوردن

«لغت نامه دهخدا»

[اِ تِ وَ دَ] (مص مرکب)پناه آوردن. پناه بردن. التجا بردن. التجا کردن :
رساند رایت منصور بر فلک حافظ
که التجا بجناب شهنشهی آورد.حافظ.