التوبه

«لغت نامه دهخدا»

[اَتْ تَ بَ] (ع مص) توبه کردن. بازگشتن از گناه. || در تداول عامه، عزم بر ترک کاری کردن. بکاری بازگشت نکردن: التوبه که این کار را بکنم؛ هرگز نخواهم کرد.
ما امت پیغمبریم التوبه التوبه
از شمر و خولی بدتریم التوبه التوبه.