العجب

«لغت نامه دهخدا»

[اَ عَ جَ] (ع صوت)(1) شگفتا. ای شگفت. ای عجب. واه. واهاً. رجوع به عجب شود.
(1) - مصدر تازی است که در پارسی بمعنی صوت تعجب بصورتهای: عجبا، ای عجب، عجب، بکار رود.