«لغت نامه دهخدا»
[اَ عَ] (ع ص) مرد که رنگ لبش بسیاهی زند. ج، لُعس. (منتهی الارب) (آنندراج) (اقرب الموارد). سیاه بام لب. (تاج المصادر بیهقی) (مصادر زوزنی). || گیاهی که بسبب انبوهی بسیاهی زند. (از اقرب الموارد) (از آنندراج).