العیاذ بالله

«لغت نامه دهخدا»

[اَ ذُ بِلْ لاه] (ع جملهء اسمیه)(1)پناه بر خدا. نعوذ بالله. پناه میبرم بخدا : و العیاذ بالله مدت شش سال و نیم تا روزگار یزدجردبن شهریار آخر ملوک فرس برین جمله یاد کرده آمد. (فارسنامهء ابن البلخی ص108). رجوع به عیاذ شود.
(1) - این جمله را در پارسی گاه بصورت صوت تحذیر استعمال کنند.