الفت نهادن

«لغت نامه دهخدا»

[اُ فَ نِ / نَ دَ] (مص مرکب)الفت افکندن. الفت دادن. مونس کردن :
آنقدر کاندر طبیعت عشق را الفت نهاد
حسن را از ربط صد چندان معرا ساختند.
واله هروی (از آنندراج).