الفتی عظیم آبادی

«لغت نامه دهخدا»

[اُ فَ یِ عَ] (اِخ)راجه پیاری لال قوم کایتهه. شاعر قرن سیزدهم. وی از عظیم آباد و منشی پادشاه اکبرشاه ثانی بود. او راست: مثنوی نیرنگ تقدیر، و دیوان اشعار مرتب دارد. این غزل ازوست:
چون غنچه جز سکوت نباشد بیان ما
پیچیده شد زبان سخن در دهان ما
هرگز بشکوه وا نکنم لب ز اهل بزم
چون شمع زیر تیغ بود گر زبان ما
اندیشهء مآل نیاید ز ما درست
در دست دیگریست چو سود و زیان ما
نام و نشان بخلق برآرم اگر مرا
سازد نشانه غمزهء ابروکمان ما
در دشت پربلای جنون نیست الفتی
جز موج ریگ و اشک روان کاروان ما.
(از صبح گلشن ص33 و 34).
و رجوع به قاموس الاعلام ترکی ج 2 و الذریعه ج 9 قسمت اول ص91 شود.