«لغت نامه دهخدا»
[اَ فَ گَهْ] (اِ مرکب) الفنجگاه. جای اندوختن و ذخیره کردن. رجوع به الفنجگاه شود : در این الفنجگه جویند داد خویش بیدادان که هم زاد است بر خوانها و هم مال است در کانها. ناصرخسرو. الفنجگه دانش این سرای است اینجا بطلب هرچه مر ترا نیست. ناصرخسرو.