القارعه

«لغت نامه دهخدا»

[اَ رِ عَ] (اِخ) نام سورهء صد و یکم از قرآن کریم. در مکه نازل شده و یازده آیه دارد. || بمعنی بلای سخت و نکبت و مهلکه. رجوع به قارعه شود :
شاه آمد تا ببیند واقعه
یافت آنجا زلزله والقارعه.مولوی.