«لغت نامه دهخدا»
[اَ لَ جَ] (اِخ) قلعه ای است در آذربایجان. (مرآت البلدان ج 1 ص95). قلعهء استواری است از توابع نخچوان. (نزهه القلوب چ لیدن ص89). در تاریخ مغول این قلعه بصورت النجک و در جهانگشای جوینی (چ لیدن ج 2 ص157) بصورت النجه ضبط شده است و رجوع به فهرست حبیب السیر چ خیام ج 2 و 3 و 4 و تاریخ گزیده چ لندن ص478 و تاریخ مغول ص118 و جهانگشای جوینی صفحهء مذکور و هم «النجک» و «النجه» شود.