«لغت نامه دهخدا»
[اَ] (ع ص) ریح الوب؛ باد سرد که خاک را ببرد. || مرد الوب؛ مرد که زود دلو از چاه برکشد. (از منتهی الارب) (از آنندراج) (از اقرب الموارد). || نشاط کننده. (از منتهی الارب). رجل الوب؛ مرد بانشاط، و گفته اند: آنکه زود دلو از چاه برکشد. (از اقرب الموارد). || آسمان الوب؛ آسمانی که باران آن دائم باشد. (از اقرب الموارد).