الومین

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (فرانسوی، اِ)(1) آلومین. اکسید دالومینیم. یکی از ترکیبات آلومینیم است که در طبیعت بصورت بلورین موجود است. نشانهء آن در شیمی 3o2Al است و معمولاً آنرا از تصفیهء بکسیت بدست می آورند، الومین حاصل گردیست سفید و زیر انگشتان نرم و در 2040 درجهء حرارت ذوب می شود. الومین کمی دارای خاصیت قبض است و اغلب املاح آنرا بشکل گرد ضدعفونی و جاذب ترشحات مرضی و خشک کننده و التیام دهندهء زخمها بکار میبرند. و رجوع به درمان شناسی ج1 ص456 شود.
(1) - Alumine.