الوه

«لغت نامه دهخدا»

[اُ لُوْ وَ] (ع اِ) اَلُوَّه چوب عود که بدان بخور کنند. ج، اَلاویَه. (از منتهی الارب) (اقرب الموارد). اِلیَّه. اَلُوّ. (المنجد). در مقدمه الادب زمخشری (نسخهء چاپی ص55 س19)، در بیان عطرها پس از عود آمده است. و شاید ریشهء آن همان ریشهء الوئس(1)فرنگی باشد. (یادداشت مؤلف).
.
(فرانسوی)
(1) - Aloes