اماتیا

«لغت نامه دهخدا»

[اِ تِ] (اِخ)(1) ایماتیا(2). اماتی(3). نام سرزمینی بود از مقدونیهء قدیمی، عبارت از قسمت شمال غربی قطعهء مزبور، و مرکزش اوسه نام داشت و در محل مقدونیهء حالیه واقع شده بود. گاهی این اسم به تمام قطعهء مقدونیه نیز اطلاق میشود. این کلمه در زبان آرناودی (آلبانی) معنی «خطهء بزرگ» میدهد و اینان از نظر جنسیت نژادی با اهالی ایلیریا خویشاوندی داشتند، و از این رو معلوم میشود که اهالی مقدونیهء قدیم وسعت آفاق و طول و عرض صحاری و عرصات میهن خویش را منظور نظر قرار داده به این نامش خوانده اند و ناحیهء ماط واقع در آلبانی نیز از حیث اشتقاق با این کلمه مناسبتی دارد. (از قاموس الاعلام ترکی ج2). مرکز اماتی حالیه، برویا(4) و سکنهء آن 96400 تن است. (لاروس بزرگ).
(1) - Ematheia.
(2) - Imathia.
(3) - Emathie.
(4) - Berroia.