اماره بالسوء

«لغت نامه دهخدا»

[اَمْ ما رَ تُنْ بِسْ سو] (ع ص مرکب) فرماینده به بدی. مأخوذ از آیهء : ان النفس لاماره بالسوء (قرآن 12/53)؛ تن آدمی نهمار بدفرمایست و بدآموز. (کشف الاسرار میبدی ج5 ص73)؛ همانا نفس سخت فرماینده است به بدی.