«لغت نامه دهخدا»
[اِ مُدْ دی بَ] (اِخ)عمربن محمد بن علی مکنی به ابوالقاسم از دانشمندان و فاضلان قرن هفتم هجری است. بزهد و تقوی معروف بوده و مدتی قاضی القضاتی فارس را بعهده داشته است. خرقهء تصوف از شیخ حجه الدین ابهری گرفته بوده است. (شیرازنامه ص136). وفات وی بسال 675 ه . ق. اتفاق افتاده و در مدرسهء مقربیهء شیراز مدفون گردیده است. (از شدالازار چ تهران ص294). این شخص پدر قاضی ناصرالدین عبدالله بیضاوی است. صاحب تفسیر معروف و نظام التواریخ است. (از حواشی همان کتاب ص294).