امام وردی بیک

«لغت نامه دهخدا»

[اِ وِ بَ] (اِخ)(انتخابی) شاعری از اهل خراسان بود که در هند نشو و نما یافت و در جوانی درگذشت. صاحب تذکرهء مرآه الخیال نویسد: امام وردی بیک منتخب اهل روزگار و ساده گو بود. این مطلع غزل از اوست:
دود دل کرده غبار دل افلاک مرا
این چه گرد است که برخاسته از خاک مرا!
(از تذکرهء مرآه الخیال چ بمبئی ص224).