امانت لعلپوری

«لغت نامه دهخدا»

[اَ نَ تِ لَ] (اِخ) لاله امانت رای(1). از شاعران قرن دوازدهم و از شاگردان عبدالقادر بیدل است و در شیوهء سخن به استاد خود مایل بوده است. از اوست:
شکر لله نقش پای مه جبینی یافتم
آرزوی سجده میکردم زمینی یافتم
در دل من تا خیال زلف او پیچیده است
کشور هندوستان و ملک چینی یافتم
ای امانت یارم از هرکس نظر دزدیده است
من بسوی خود نگاه شرمگینی یافتم.
(از صبح گلشن ص37) (الذریعه قسم1 از جزء 9 ص94) (فرهنگ سخنوران).
(1) - در فرهنگ سخنوران امانت رای و در الذریعه و صبح گلشن امانت رام است.