امتساء

«لغت نامه دهخدا»

[اِ تِ] (ع مص) گرفتن هرچه نزد کسی بود. (از منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). گرفتن همهء آنچه را که نزد کسی باشد. (از اقرب الموارد) (از قطر المحیط)(1). || تشنه شدن. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (از قطر المحیط)(2).
(1) - به این معنی واوی است و از «مسو» می آید.
(2) - به این معنی یایی است و از «مسی» می آید.