ام حکیم

«لغت نامه دهخدا»

[اُمْ مِ حَ] (اِخ) (ملقب به بیضا و قبه الدیباج) دختر عبدالمطلب و عمهء پیغمبر اسلام و از زنان حکیم و خردمند بنی هاشم و بکثرت ادب و فصاحت و بلاغت مشهور بوده و شعر می سروده است و از اشعار وی مرثیه ای است که بدستور پدر در حال حیاتش برای وی سروده است. رجوع به تذکره الخواتین ص36 و در منثور ص55 و ریحانه الادب ج6 ص217 و تاریخ گزیده چ لندن، ص163 شود.