ام رعله

«لغت نامه دهخدا»

[اُمْ مِ رَ لَ] (اِخ) (قشیریه) از صحابیات و زنی شاعر و فصیح بود. گویند پس از رحلت رسول اکرم حسنین را با خود برداشت و در کوچه های مدینه گردش می کرد و می گریست و چون بدر خانهء فاطمه (ع) رسید، این بیت را انشا کرد:
یا دار فاطمه المعمور ساحتها
هیجت لی حزناً حییت من دار.
(از ریحانه الادب ج6 ص221).
و نیز رجوع به خیرات حسان ج1 ص48 و تذکره الخواتین ص41 و قاموس الاعلام ترکی ج2 ص1035 شود.