«لغت نامه دهخدا»
[اِ رَ ءُلْ قَ](1) (اِخ) (اول) پسر عمروبن عدی لخمی دومین پادشاه دولت لخمیهء قحطان در عراق. بعد از مرگ پدرش بپادشاهی رسید و مردی خردمند و شجاع بود. دایرهء حکومتش را وسعت داد و به ملک عرب ملقب گردید. مدت پادشاهی وی 35 سال طول کشید و در 328 م. وفات یافت. حمزهء اصفهانی و ابن خلدون او را امرؤالقیس بَدء یعنی اول نامیده اند. قبر وی اخیراً در صفاه کشف شده و در آن نوشته ای بخط نبطی زیباست. (از اعلام زرکلی چ2 ج1 ص353). (1) - تلفظ صحیح کلمه در عربی بضم همزه و راء است ولی در تداول فارسی زبانان بصورت بالاست.