ام عبدالله

«لغت نامه دهخدا»

[اُمْ مِ عَ دُلْ لاهْ] (اِخ) دختر قاضی شمس الدین عمر بن وجیه الدین شامی حنبلی. از زنان محدث و مرجع استفادهء فضلای عصر خود بوده است و او را وزیر و ست الوزراء نیز گویند در سال 716 یا 717 ه ق. درگذشته است. (ریحانه الادب ج8 ص311). و نیز رجوع بهمین کتاب و در منثور ص239 و خیرات حسان ج2 ص55 شود.