امواء

«لغت نامه دهخدا»

[اَمْ] (ع اِ)(1) جِ ماء. (از اقرب الموارد). رجوع به ماء و میاه و امواه شود.
(1) - جمع با توجه به واحد کلمه یعنی «ماء» ساخته شده و همزه به اصل خود یعنی هاء برنگشته است. رجوع به امواه شود.