«لغت نامه دهخدا»
[اُمْ مَ تِ صِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) آنرا اسمای ذاتی هم میگویند و آن صفات سبعه اند، اول حیات که آنرا امام الصفات گویند. دوم علم. سوم قدرت. چهارم ارادت. پنجم سمع. ششم بصر. هفتم کلام. (آنندراج).