امهق

«لغت نامه دهخدا»

[اَ هَ] (ع ص) سخت سپید همچو آهک که بهیچ سرخی(1) آمیزش ندارد و تابان و براق نباشد. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). بسیار سفید که بسرخی آمیخته نباشد و تابندگی نداشته باشد و مثل گچ و مانند آن باشد. (از اقرب الموارد). سپیدی گچ رنگ. (مهذب الاسماء). سخت سپید. (آنندراج). سفید مات(2). مؤنث آن مهقاء و ج، مُهْق. (از اقرب الموارد).
(1) - در منتهی الارب بجای سرخی، رنگی است.
(2) - معادل Blanc mat فرانسوی و Dead whiteانگلیسی. (از المرجع).