امید گسلیدن

«لغت نامه دهخدا»

[اُ گُ سِ / سَ دَ] (مص مرکب) امید گسستن. نومید شدن :
آخر قصد من تویی غایت جهد و آرزو
تا نرسد بدامنت دست امید نگسلم.سعدی.
مردم و حسرتم همان از تو امید نگسلد
دوخته ام براه تو دیدهء نیم باز را.
باقر کاشی (از آنندراج).