امید و بیم

«لغت نامه دهخدا»

[اُ / اُمْ می دُ] (اِ مرکب)وعده و وعید. آرزو و امید داشتن (بخاطر پاداش یافتن) و ترس داشتن (بخاطر پادافره یافتن) :
دل دشمنان گشته از وی دونیم
دل دوستان پر ز امّید و بیم.فردوسی.
از پی تست اینهمه امّید و بیم
هم تو ببخشای و ببخش ای کریم.نظامی.
- روز امید و بیم؛ کنایه از رستاخیز :
شنیدم که در روز امّید و بیم
بدان را بنیکان ببخشد کریم.(بوستان).
و رجوع به امید و «بیم و امید» در ترکیبات امید شود.