«لغت نامه دهخدا»
[اَ می مُ رِ زُدْ دی] (اِخ)محمدبن امیر شرف الدین مظفربن منصوربن غیاث الدین حاجی خراسانی. مؤسس آل مظفر بود. در سال 718 ه .ق . از طرف ایلخان بحکومت یزد و کرمان و فارس منصوب شد و از آن پس او و جانشینانش از ضعف حکومت مغولی ایران استفاده کردند و تا 795 در این نواحی حکومت نمودند. امیر مبارزالدین بسیار تندخو و درشتگو بود و در نهی از منکر سختگیری را بمنتهی درجه رسانید. مردم شیراز او را پادشاه محتسب لقب دادند و در غزلیات حافظ نیز از وی بنام محتسب یاد شده است. (از حافظ شیرین سخن تألیف محمد معین صص226 - 233). و رجوع به همین کتاب و آل مظفر در همین لغت نامه شود.