امین خوانساری

«لغت نامه دهخدا»

[اَ نِ خوا / خا] (اِخ)قاضی امین. قاضی خوانسار و شاعر بود. (قرن 11 هجری). از اوست:
مرا دردی ز دل بیرون نکردی
که صد درد دگر افزون نکردی
بسویم یک نگاه از گوشهء چشم
نکردی تا دلم را خون نکردی.
(از تذکرهء نصرآبادی ص200 و 201) (از الذریعه قسم 1 از جزء 9 ص104). و رجوع به صبح گلشن ص 41 و فرهنگ سخنوران شود.