امین داشتن

«لغت نامه دهخدا»

[اَ تَ] (مص مرکب)ایتمان. (تاج المصادر بیهقی). مورد اعتماد داشتن. رازدار شمردن :
ترا من خردمند پنداشتم
باسرار ملکت امین داشتم.سعدی.
و رجوع به امین شود.