«لغت نامه دهخدا»
[اِنْ] (ع مص) انئاء. دور گردانیدن کسی را. (ناظم الاطباء). دور کردن. (مصادر زوزنی). انأیتهُ انئاءً؛ دور گردانیدم او را. (منتهی الارب). || کندن جویچه گرد سراپرده و خرگاه. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء).