انا

«لغت نامه دهخدا»

[اِنْ نا] (ع حرف + ضمیر) مرکب از انَّ (حرف مشبهه بالفعل) + نا (ضمیر متکلم مع الغیر) و همچنین أنّا؛ بدرستی و راستی که ما. (از ناظم الاطباء). گاهی در فارسی در مورد استکبار و منیت بکار رود. (از یادداشت مؤلف) :
آن دغلکاریّ و دزدیهای او
وآن چو فرعونان انا انای او.مولوی.
- انا اعطینا؛ سرآغاز سورهء کوثر (سورهء 108 قرآن) که بیشتر بدان نام برده می شود.
- انا انزلنا؛ سرآغاز سورهء قدر (سورهء 97 قرآن) که بیشتر بدان نام برده میشود.
- انا فتحنا؛ سرآغاز سورهء فتح (سورهء 48 قرآن).