اناءت

«لغت نامه دهخدا»

[اِ ءَ] (ع مص)(1) گران گردانیدن و سنگین کنانیدن و سبب میل کردن شدن. (ناظم الاطباء). گران گردانیدن و مایل ساختن گرانی بار. (منتهی الارب). گویند: اناء الحمل؛ اذا اثقله و اماله کذهبت به و اذهبت. (از منتهی الارب). || (اِ) دیر و درنگ و آهستگی و تأنی. (غیاث اللغات) (آنندراج)(2).
(1) - از نوء.
(2) - این معنی در فرهنگهای عربی نیامده.