انباغ

«لغت نامه دهخدا»

[اَمْ] (ص، اِ)(1) شریک. (فرهنگ فارسی معین). || دو زن را گویند که در نکاح یک مرد باشند، و هر یک از ایشان مر دیگری را انباغ باشد. (برهان قاطع) (هفت قلزم) (آنندراج) (از مؤید الفضلاء) (از شرفنامهء منیری). ضره. (دهار) آموسنی. (ناظم الاطباء). وسنی. هوو. هبو. بنانج. (یادداشت مؤلف). بهندی سوکن نامند. (شرفنامهء منیری). بهندی سوت گویند. (غیاث اللغات) (آنندراج). و رجوع به انباز شود.
(1) - انباغ = انباز = امیاز = همباز = هنباز. (فرهنگ فارسی معین).