انبوران

«لغت نامه دهخدا»

[ ] (اِخ) شهرکیست بحدود نوبنجان
(1) [ در فارس ] و از آنجا چندی از اهل فضل خاسته اند، هوایش معتدل است و آب روان دارد. (نزهه القلوب چ دبیرسیاقی ص152) (از فارسنامهء ابن البلخی ص 143).
(1) - یا نوبندجان یا نوبندگان. (سرزمینهای خلافت شرقی ص 285).