انبیاء

«لغت نامه دهخدا»

[اَمْ] (ع اِ) جِ نبی ء. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). جِ نبیّ. (منتهی الارب) (آنندراج) (ترجمان جرجانی مهذب عادل بن علی) (دهار). پادشاهان آل بویه که لقب شاهنشاه داشتند. این کلمه یعنی شاهنشاه را به کلماتی از جمله انبیاء اضافه می کردند و می گفتند: شاهنشاه انبیاء. (از نقودالعربیه ص135).
- خاتم الانبیاء؛ رجوع به همین ماده شود.
|| (اِخ) نام سورهء بیست و یکم قرآن مجید، مکی، دارای 112 آیه. نخستین آیه اش اینست: اقترب للناس حسابهم و هم فی غفله معرضون.