انتثام

«لغت نامه دهخدا»

[اِ تِ] (ع مص) سخن زشت گفتن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء)(1)(آنندراج) (از اقرب الموارد). انتتام.
(1) - در ناظم الاطباء بغلط انتشام است.