انتقام کشیدن

«لغت نامه دهخدا»

[اِ تِ کَ/کِ دَ] (مص مرکب) کینه گرفتن. (ناظم الاطباء). انتقام گرفتن. مکافات کردن : خواجه [ احمد حسن ] بر وی [ بوبکر حصیری ] دست یافت و انتقامی کشید و بمراد رسید. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص156). گفت [ بونصر مشکان ] ای ابوالفضل، بزرگ مهتریست این احمد اما آنرا آمده است تا انتقام کشد. (تاریخ بیهقی ص165). میخواهد پیش از گذشته شدن انتقامی بکشد. (تاریخ بیهقی ص368). خواست که بقوت و شوکت خویش انتقامی بکشد. (ترجمهء تاریخ یمینی ص22). هر دو شار در زمرهء اعوان ناصرالدین بنصرت ملک نوح برخاستند و انتقام از ابوعلی بکشیدند. (ترجمهء تاریخ یمینی ص339).
یا کریم العفو ستارالعیوب
انتقام از ما مکش اندر ذنوب.مولوی.
انتقام مظلوم و ضعیف را از ظالم و قوی کشیدم. (مجالس سعدی). خواست که انتقام کشد کشتی رفته بود. (گلستان).
اگر چه رشته از تاب گهر بیجان و لاغر شد
کشید از مغز گوهر انتقام آهسته آهسته.صائب.
فغان که رنجش جانان بدان مقام کشید
که هر که کرد گنه از من انتقام کشید.؟