انتیاط

«لغت نامه دهخدا»

[اِ] (ع مص) همراه بردن شتر کسی را تا خواربار آرد جهت وی. || درآویخته شدن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). تعلق. (از اقرب الموارد). || دور گردیدن جای. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). دور شدن از چیزی(1). (از اقرب الموارد) (تاج المصادر بیهقی)(2). || بریدن چیزی را به رای و دانش خود بی مشورت دیگری. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج) (از اقرب الموارد).
(1) - از نوط است.
(2) - از نیط است.