انجمن گاه

«لغت نامه دهخدا»

[اَ جُ مَ] (اِ مرکب)(1)موضعی که در آن انجمن واقع شود. بزمگاه. مجلس گاه. (از آنندراج). محل انجمن و کنکاش. (ناظم الاطباء). محفل. (زمخشری) :
به بیعت درین انجمن گاه بود
ز احوال پیشینه آگاه بود.
نظامی (از آنندراج).
همه همگروهه براه آمدند
سوی انجمن گاه شاه آمدند.نظامی.
در آن انجمن گاه انجم شکوه
که جمع آمد از هفت کشور گروه.نظامی.
(1) - مرکب است از انجمن و گاه و گاه در میان مکان و زمان مشترک است، پس انجمن گاه بمعنی محل جمعیت و وقت جمعیت است. و بمعنی جای عشرت و وقت صحبت هم هست. (از شعوری ج1 ورق 129 ب).