انجیر بستی

«لغت نامه دهخدا»

[اَ رِ بُ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) قسمی انجیر که در ذخیرهء خوارزمشاهی مکرر نام آن چون دارویی در بعض معجونها و غیره برده میشود. منسوب به بُسْت از شهرهای خراسان که در خوبی معروف بوده. (از یادداشت مؤلف) :
غرابی که با تندرستی بود
همه دانش انجیر بستی بود.نظامی.