انجیرخور

«لغت نامه دهخدا»

[اَ خوَرْ / خُرْ] (نف مرکب) انجیرخوار :
دلشان ز میوه دار حدیثم خورد غذا
انجیرخور غریب نباشد غرابشان.خاقانی.
گر انجیرخور مرغ بودی فراخ
نبودی یک انجیر بر هیچ شاخ.نظامی.