انچکک

«لغت نامه دهخدا»

[اَ چُ کَ] (اِ) دانهء سیاه با مغز سپید چون دانه امرود. انچوچک. (یادداشت مؤلف) :
شکن این انچکک و بوی کلک بی حاصل
تا به ریش خود و یاران فکنی تف بسیار.
بسحاق.