انداء

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (ع اِ) جِ نَدی. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء) (دهار). شبنمها. نمها: فان الانداء تمنع من ان تجمد العصاره. (ابن البیطار در کلمهء حصرم) :خون چون صوب انواء و ذوب انداء میچکید. (ترجمهء تاریخ یمینی ص 393). مسایل انهار و مسائح امطار معابر سیحون بفضول انواء و سیول انداء پر کرده. (ترجمهء تاریخ یمینی ص 261). کس نشان نداده است که از اول ابتدای حلول آفتاب به اول نقطهء میزان از برودت هوا و سقوط اندا و کثرت ثلوج... (جهانگشای جوینی).