اندرآشفتن

«لغت نامه دهخدا»

[اَ دَ شُ تَ] (مص مرکب) خشمگین شدن. تند شدن :
چو سر پرشد از بادهء خسروی
شغاد اندر آشفت از بدخویی.فردوسی.
و رجوع به آشفتن شود.