اندرزور

«لغت نامه دهخدا»

[اَ دَ وَ] (ص مرکب)اندرزگو. آنکه کارش اندرز گفتن است :
زینت ملک خداوندی و اندر خور ملک
صدر دیوان شه شرقی و اندرزوری.فرخی.