اندک مایگی

«لغت نامه دهخدا»

[اَ دَ یَ / یِ] (حامص مرکب) اندک مایه بودن. کم بضاعتی. || نادانی. بی سوادی. (فرهنگ فارسی معین) :
تو خر احمق ز اندک مایگی
بر زمین ماندی ز کوته پایگی.مولوی.
و رجوع به اندک مایه شود.