اندماق

«لغت نامه دهخدا»

[اِ دِ] (ع مص) بناگاه درآمدن بی دستوری. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). بی اجازه داخل شدن. (از اقرب الموارد). || زایل گردیدن ماده از جای خود. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء). زایل گردیدن از جای خود. (آنندراج) (از اقرب الموارد). یقال: اندمقت الماده. (از منتهی الارب). || درآمدن صیاد در کازه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج).